[elke luistert]

[elke beluistert] de beste nummers van 2019

Ik kom uit een muzikaal en muziekminnend gezin. Met een korte onderbreking doen De Broer en ik elk jaar een Top 200, die we dan als kwis aan elkaar presenteren. Ieder z’n ding.

Dit jaar suggereerde De Broer om het decennium te nemen. Ik heb, geen historicus zijnde, maar niet gezegd dat ik dacht dat het decennium pas volgend jaar eindigde, en kluste flink aan een Top 200 van 2010 tot nu. Als ik tijd en zin heb, dan post ik daar binnenkort wel eens de meest opvallende exemplaren uit.

Maar ter voorbereiding stuurde De Broer mij zijn spotify-lijst van dit jaar en wat blijkt? We hebben slechts één nummer gemeen: Bright Horses van Nick Cave. Waarop De Broer mij in een existentiële crisis trachtte te gooien door mijn staat van muzikale zijn in vraag te stellen. Welaan! Dit was mijn muzikale jaar:

Bright Horses is de meest recente toevoeging aan de lijst, maar zo schoon. Dezelfde soberheid van The Skeleton Tree, zonder de verpletterende duisternis die aan die plaat kleefde. Zacht en mooi en teder.

De hemelse versie van een sowieso al prachtig nummer, met een koor als wind tussen de woorden en de goddelijke Ronny Mosuse.

Deze ontdekte ik toevallig een paar weken geleden terwijl ik in mijn bed lag op te staan. Mijn wekkerradio speelde dit deuntje, en in mijn halfwakkere staat dacht ik aan Blache of één van die andere jonge meisjes die al eens iets met synth en fluisterpop doen. Maar het bleek de gevreesde billie eilish te zijn, die ik alleen ken van de reflectieopdrachten van mijn leerlingen en de occasionele Buzzfeedquiz. En dan, bij de vierde luisterbeurt ofzo, hoorde ik de tekst – maar helaas (of misschien was het het lot), ik was toen al verkocht. En nu zit het in mijn hoofd, net als de volgende:

De single die mij voor het eerst in jaren nog eens oprecht enthousiast maakte voor Coldplay. Met Stromae en Femi Kuti. En yours truly dansend op haar stoel.

Een prachtig nummer, tegelijk melancholisch en jubelend, met een hypnotiserende clip als bonus.

FUCK YEAH MILEY. 99% van de tijd zijn haar nummers de meest potsierlijke bocht denkbaar, maar dan af en toe herinnert ze zich dat ze een ongelofelijk begenadigd countryzangeres is met een dijk van een stem, en dan doet ze dus zoiets. Met dank aan Mark Ronson, die soms gewoon eens iets totaal briljant uit zijn broekzak haalt, zoals deze.

Nog zo eentje met een clip die ik ondertussen grijs gedraaid heb, en die me overviel op een ochtend in mijn bed – en dan nog van een dode man, een stem uit het graf. Maar opnieuw zo schoon, zo sober en intiem en tegelijk episch in haar vertelling. Wanneer ik terug voor de klas sta kunnen mijn vijfdes en zesdes zich verwachten aan een confrontatie met deze weerbarstige parel.

Net zoals de voorbije jaren is Liefde voor Muziek het enige programma waar ik bewust mijn tv voor opzet, en dus zijn er ook een paar nummers in mijn vaste afspeellijst geslopen. Kommil Foo waren voor mij de helden van deze editie, en ook Stilte na de storm en 1000 Terrassen in Rome konden me heel erg bekoren, maar deze is toch het meest gedraaid.

En uit hetzelfde programma deze prachtige broze versie van een nummer dat ik als kind steevast meezong als het tijd was voor 10 om te zien, maar waarvan ik tot nu nooit begreep hoe schoon het is.

En de slotmuziek van het laatste seizoen van Game of Thrones: een versie van het thema met koor dat mij zelfs na duizenden luisterbeurten (niet overdreven, ik kan nogal monomaan zijn als ik iets echt fijn en goed vind) nog kippevel bezorgt en dat ik nooit in het midden kan afzetten, omdat ik dan blijf hangen in afwachting van dat laatste tingelke.

Uit dezelfde soundtrack de emotionele sucker punch van Podrick Payne, maar dan gezongen door één van mijn favoriete stemmen: episch en magisch en perfect.

Ook uit een soundtrack, maar dan iets heel anders: Trent Reznor en Atticus Ross van Nine Inch Nails schreven op eigen vraag de score van de HBO Watchmen serie, en daaruit komt deze duistere cover van David Bowie’s Life on Mars.

Had de titeltrack van de nieuwe James Bond moeten zijn, maar kwam te vroeg: deze prachtige, sobere en tegelijk mysterieuze nieuwe jazz standard door een jonge oude stem.

Björk en Karin Dreijer Andersson (The Knife, Fever Ray) wisselden tracks uit waarop ze hun eigen genie loslieten. Dit resulteerde onder andere in deze koortsnachtmerrie waarin Björk schreeuwt en de duisternis van Fever Ray nog extra in de verf zet.

Ook uit het koude Noorden: AURORA. Een schitterende jonge artieste die heerlijke popmuziek maakt met een klein experimenteel randje.

Eentje die wel de goedkeuring van de broer zal wegdragen: een samenwerking tussen één van zijn favoriete zangers (Sam Lee, van de neusharp) en één van de mijne (Elizabeth Fraser van Cocteau Twins en Teardrop) met een prachtige ballade.

Dit is een vreemde vogel. Paul Simon maakte op het einde van zijn carrière (of dat is toch het plan) de retrospectieve In the Blue Light waarop hij oude nummers die misschien nooit voldoende appreciatie kregen in een nieuw kleedje stak. Eén daarvan is één van mijn absolute favorieten, zo mogelijk nog beter door het klassieke orkest op de achtergrond. En ik koos bewust voor een live versie, want hoewel zijn stem frêle en onzeker is, straalt er nog zoveel speelplezier van af.

Voor ik afsluit met de kleppers van het jaar, nog enkele YouTubecovers die dit jaar grijsgedraaid zijn.

zacht, delicaat, met Alex’ heerlijk fluisterende stem en een simpele piano = perfectie
niet het beste moment van het herdenkingsconcert, maar wel de beste herinterpretatie, ook al vergeet stephanie haar tekst
de grote Roland, onze eigen Johnny Cash van de simpele akkoorden en de diepe stem
Bart Peeters en Erik Melaerts met een heel fijn, broos tribuut aan een fijne, broze vrouw
KEY CHANGE! een heerlijke stem, een piano en teveel enthousiasme
mijn favoriete cover band neemt met blazers en een beest van een zangeres een klassieker uit mijn jonge jaren onder handen

En natuurlijk: de soundtrack van het jaar bij de film van het jaar. Jawel: FROZEN 2. En als ik er maar een paar mag kiezen, dan zijn het deze:

SPOILERS VOOR FROZEN 2 IN DE TEKST!!!!

Niet deze tekst. Die van het liedje. MAAR ZO SCHOON. OH MIJN GOD. De beste acteerprestatie van de film. Mochten toffe populaire films even ernstig genomen worden als saaie moeilijke drama’s in het Spaans, dan kreeg Bell hier prijzen voor. Maar helaas, het blijft bij miljoenen fans, kleine kindjes verkleed als Anna in de cinema en Elke die dit helemaal kan meebrullen ondertussen.

En ditto voor Idina Menzel hier, en ditto voor Elke die zich bij deze halfslachtig en ongemeend excuseert bij haar buren.

En de zacht kabbelende folkversie van de opener van de film mag mijn lijstje afsluiten. Wedden dat mijn broer er niks aan vindt?

2 gedachten over “[elke beluistert] de beste nummers van 2019

  1. 1) De broer had het wel degelijk over 2010’s en niet het decennium!
    2) Sam Lee is de man van de mondharp!
    3) Heb ook nog getwijfeld over Mark Ronson & Miley Cyrus, maar vond die met Lykke Li uiteindelijk net iets beter. Mark Ronson tovert trouwens vaak goede dingen uit zijn broekzak.
    4) Een overzicht van 2019 zonder de instant classic van Lana Del Rey, tssk!

    Like

Laat een reactie achter op Elke Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s