[elke luistert]

[elke beluistert] Nine Inch Nails – Ghosts V & VI (deel 2)

Oké: hoofdtelefoon ingeplugd, muntthee bij de hand (in, dat spreekt voor zich, een Frozen 2 beker) – Caroline, ben je er klaar voor? Ik alvast wel. Ik heb flink niet opnieuw geluisterd naar Ghosts V en mijn blog van gisteren niet herlezen, maar ik gloei nog een beetje na. (Kan ook zijn dat ik alsnog Covid-19 heb, natuurlijk, maar ik verkies te denken that I was touched by Trent.)

Ah, zwart! Dat bevestigt mijn vermoeden dat Locusts veel meer death disco zal zijn. Aangezien ik hier megakleurrijk zit te zitten in een okerkleurige trui, voel ik mij nu al niet adequaat in staat loemende duisternis correct te omschrijven. Bereid u voor op dode konijntjes!

4 sterren, maar één ervan is stervend

OH HALLO PIANO ❤

Amai, dees is echt superunheimlich. Uberunheimlich? Ik vind de piano fascinerend, want ze klinkt een beetje hol en schel tegelijk, alsof ze niet in een studio opgenomen is maar in een living ergens. En die geluiden op de achtergrond, van precies kasten die geopend worden ofzo… Het heeft heel erg iets van de piano versies op de Still EP, maar… MMm, ik vind geen Nederlands woord. Unsettling.

Gisteren had de muziek het effect van mijn hele lijf vol en zwaar en warm te maken, alsof ik helemaal ergens anders was. Dit is het tegenovergestelde: alsof er een gat in mijn borst zit.

Dit voelt ook veel meer als een stuk score. Het is de eerste track waarbij ik Trents stem echt acuut mis.

nog geen sterren

OH! Wat is dat?! Is dat de sax weer? De sax klinkt als een klarinet ofzo.

Dude, een trompet? Dees is zo verrassend.

Dit is zo: Trent wandelt in een trenchcoat met de kraag omhoog langs de schaduwkant van een steegje en loenst voorbij de knak in zijn neus naar iets aan de overkant. Serious noir vibes. Oké, hij moet wel zijn WITH_TEETH-era emo haar hebben, zodat hij onder zijn bles door kan kijken. En hij mag, ook al past dat niet in het plaatje, die rode leren broek aanhebben. Dat gaat iedereen gelukkiger maken.

Er zit zoiets in dat ruist en broebelt en rolt, alsof je door het spijsverteringssysteem van een machine wandelt. En nu zit ik in mijn hoofd met ciné noir Trent die opgegeten wordt door een machine. Hier ga ik nog naar moeten luisteren, want het is te verwarrend. (Oh jeetje, en ik zit nog maar aan 4:43.)

Oh, piano? Waar ben je naartoe? Kom terug!

AHa! Oké, een soortement bas / beat. Nu begin ik er in te komen.

Oooooh… mechanische geluiden. We gaan voor de full-on industrial vibes hier. En een maf vals geschetter in de achtergrond. Jongens toch… wat is dees?!

Amai, deze kwam zwaar binnen. Ik weet niet goed wat hiermee te doen qua sterren… De track deed echt wel fysiek iets met mij, maar niet meteen iets goeds? Maar dat maakt het natuurlijk geen slechte muziek. Hier ga ik efkes mee moeten zitten, denk ik, over een paar dagen ofzo.

Maar voorlopig nog steeds totaal niet wat ik verwacht had.

4 sterren, maar -1 voor de titel, boeh Trent

Jongens, dit klinkt allemaal zo hard als Still EP. Wonderlijk.

Oh wow, 2:15: kippenvel. Ongelofelijk hoe verschillend mijn reactie is eigenlijk. Lijk, gisteren was ik totaal overweldigd door een gevoel van schoonheid en blijheid, en nu voel ik mij een beetje verloren in de muziek, maar op een goeie manier, zoals een boek waarvan je absoluut het einde wil weten of een schilderij dat je absoluut wil begrijpen. Maar het is zo veel meer een droevige melancholie, een sippe vriend die ik graag in stilte op een bankje gezelschap wil houden. Deze muziek voelt veel kleiner, veel meer als de binnenkant van een gevoel dan de expansie van een idee.

Mmm. Houdt dat steek? Jij bent Schelling gewoon, jij moet daar aan uit kunnen, aan mijn metafysisch gewouwel 😛

Ah, daar is de sprinkhanenplaag. Fantastisch einde…

5 sterren & an animal to fuck

Dit doet denken aan Occulum uit The Girl With the Dragon Tattoo, en zijn dat de Closer-closing notes in de achtergrond?

Ik moet zeggen, dit is de eerste track waarbij ik echt wil bewegen, maar zowel imaginaire als reële ik zijn gebonden aan de computer via hoofdtelefoon, dus het is wat waaibomen-

OKAY, BEATS. WTF. Waarschuwt ne mens anders hé kerel.

Amai, dees zou ik live willen zien. Ik voel die bassen nu al zo door mij heen gaan. Zot goed! Veel te kort!

WTF MAN! Al die andere nummers zijn 200 uur lang?!

5 sterren en een paar lekkere sprinkhanen

Zoveel van deze muziek klinkt alsof The Fragile volledig over Still EP gekropen heeft en zoiets had van: wij gaan kindjes maken, Still EP, of gij daar nu zin in hebt of niet. Dit is echt de muziek waarvan ik altijd gehoopt heb dat den T-Rez ze es zou maken. Het enige dat mankeert is ne welgemikten decaaaaaaay of wat gemompeld gefluister in de achtergrond.

Ik zou echt wel willen weten welke woorden hij hierop zou kleven.

Vlak nadat ik te weten kom waar ‘em die fucking ideeën nog had steken. Jezus, dees is echt zalig.

(Sorry Jezus, ik weet dat gij in de woestijn sprinkhanen zit te eten en wellicht weinig geduld hebt met de ironie van mijn grapje, maar geef toe: uw Vader heeft met den Trentmeister toch echt wel raak geschoten hé?)

*fluistert* Caroline? Ik denk dat de Jezus mijn grapjes niet kan appreciëren.

3 sterren, bij contrast

The Downard Spiral vibe!

Aaaaah, piano… Eerste glimlach!

Oké, DIT was wat ik dus verwacht had hé, op basis van Ghosts I-IV. Superkort, stopt net voor het interessant wordt, klinkt alsof ze wat zitten prutsen hebben met samples en zoiets hadden van mannekes, we hebben hier acht uur aan gewerkt, laten we dat al snel op die plaat gooien dat vult een beteke op.

Zie, en had de hele plaat ook zo geweest, dan zou ik deze fantastisch gevonden hebben, maar nu zit hij tussen een heleboel knallers als een klein kneusje… Sorry, track 6, maar jij bent een kandidaat om van het eiland gestemd te worden hoor.

4 sterren, voor utter Trentness

Lol, die gitaar. Is er iets dat meer NIN klinkt dan dees?

Zijn we zeker dat hij niet gewoon restjes uit The Fragile aan Atticus gegeven heeft om er eens iets anders mee te doen ofzo?

4, voor de romantische aspiraties

Dit begint alsof het beter op Together past. Het heeft zelfs iets vaag romantisch, niet in de zin van de klassieke muziekperiode maar qua… ik weet niet, veelkleurige zonsondergangen ofzo. Een hart dat zich ontspoelt als een muziekdoos. (Yikes. Sorry. Dat is nog erger dan Trents lyrics.)

Sim gaat dat weten waarom dit zo anders klinkt. Is het in een andere toonaard of sleutel dan de rest?

2 sterren, gewoon omdat ik het gevoel heb dat ik dit al eens gehoord heb, en beter

Dit doet mij zowat denken aan die twee instrumentale tracks op Year Zero. Oké, en net als ik dat dan schrijf gebeurt er iets 🙂

(Ook: ik vind persoonlijk dat als ge uwe kleine Echo Lazarus noemt, ge meer dan één very bad night verdient. Ik zou ook mijn longen uit mijn lijf geschreeuwd hebben als ik zone naam had.)

Oké, Another Crashed Car kan gerust op beide oren slapen, als er eentje van het eiland gestemd moet worden, zal het deze zijn.

3 sterren

Deze maakt mij blij, ik weet niet waarom. Mijn imaginaire Caroline is lichtjes aan het dansen op deze – misschien daarom?

Dit is ook weer echt wat ik van een Ghosts verwachtte. Ik heb het gevoel dat Locusts meer vintage Nails is, vertrouwder voelt en klinkt. Bij contrast is Together bijna vrolijk.

Misschien komt die langverwachte Trent doet Country-plaat er dan toch binnenkort aan 🙂

voorlopig 3, omdat ik er niet meteen kon in komen

Oké, naar deze was ik op basis van de titel het meest benieuwd en dat begint hier als iets uit de score van Black Panther. Laat mij hier een welgemeende WTF tegenaan kwakken vooraleer ik van mijn thee’tje drink.

PIANO! VRIEND! Have I told you lately that I love you?

Ik ga een bloedneus krijgen van al dat geluid zeg.

Ik weet niet goed wat ik hiervan vind. Ik vond het heel interessant om naar te luisteren, maar het sloeg niet ver genoeg in eender welke richting door om mij echt te raken. Hoewel ik denk dat dit weleens een groeier zou kunnen zijn. Dit is misschien de Foucault van Ghosts V-VI.

2 sterren, maar je mag op het eiland blijven

Ha, deze kon ik voorspellen: ik wist wat het volgende pianoakkoord zou zijn 😛 Geruststellend, dat. Zoveel vertrouwdheid mag altijd achter mij komen staan, zelfs al klinkt het nogal sinister.

net geen 5 sterren, maar ze zijn binnen handbereik

Dit doet me denken aan Helm’s Deep, als dat niet saai was maar kort, krachtig en extreem gewelddadig. Of aan Earth Intruders van Björk, als de aliens boos en akelig waren in plaats van Konono n°1.

(Atticus heeft iets in gang gestoken door Trent aan te moedigen zijn saxofoon weer boven te halen, jongens toch.)

OH wow zeg, deze is ook weer zo geweldig. Ik vind het fascinerend hoe A&T met exact dezelfde instrumenten (tot dezelfde pianoakkoorden toe) zo’n twee heel verschillende platen gemaakt hebben.

(Imaginaire Elke, die niet beperkt is tot wat draaien op haar stoel, stuitert ondertussen de kamer rond; en al uw Neopets zijn dood.)

Ik ga gokken dat iedereen dezelfde reactie heeft als ik: why would I want to turn this off? Dat mag hier gerust nog 13 minuten langer duren.

4 voor het kippenvel

Alweer bijna gedaan met de nieuwe muziek zeg… Wat een roller coaster was me dat.

En deze begint als duistere Tori Amos, ik kan zo haar stem door al dat kabaal en die distortions horen snijden.

Dit is zo hard het tegenovergestelde van Together qua vibe, en toch geeft het me kippenvel.

4 (wordt 5 als het effectief een tamboerijn was)

Aaaaaah, daar is Together weer. Ik vroeg me al af of hier iets circulair zou zijn, waarbij je de twee albums gewoon kan loopen, omdat Ghosts V eindigde met een track die eigenlijk de brug naar deze plaat slaat. En dit voelt ook als zo’n brug, ook met die titel enzo. Heeft ook iets van die nummers op Year Zero waar ik daarnet wat laatdunkend over deed, maar net iets meer melancholisch. Er zit meer van One Hour Photo in de piano, en de maffe new age synths zijn zo anders…

IS DAT EEN TAMBOERIJN CAROLINE? HOOR JIJ OOK EEN TAMBOERIJN?

Die hartslag is fantastisch. Wat een prachtig einde zeg!

voorlopige tweede conclusie

Nu miste ik Trents stem veel meer dan bij Ghosts V, ik denk omdat dit veel meer klonk als de Nine Inch Nails die we zo goed kennen. Er waren veel meer flarden van nummers die ik echt gewoon herkende, veel herhaling van bv. de slotnoten van Closer of kleine stukjes van Still EP. Wel heel mooi, maar op een heel andere manier dan Ghosts V. En je hebt gelijk: na één keer luisteren is mijn indruk dat Ghosts V mij veel meer raakte en verraste en blij maakte. Maar ik vond deze ook echt heel mooi. Ik ben benieuwd om meer te gaan lezen. Er zijn zoveel instrumenten die ik niet meteen kan plaatsen, en ik ben benieuwd om te zien wat andere fans vinden.

Soit, hopelijk vond je het een beetje leuk om samen te luisteren 🙂 Eens die quarantaine voorbij, wanneer we allemaal gezond en wel a million miles away zijn, dan doen we dees nog eens over maar in ’t echt. Je mag zelfs Neopets spelen en met je ogen naar mij rollen van mij 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s