[elke luistert]

[elke beluistert] Ghosts V-VI van Nine Inch Nails (deel 1)

Dag Caroline! Aangezien ik absoluut zeker ben dat jij de enige persoon bent die dit helemaal gaat lezen, ga ik gewoon doen alsof we met z’n tweeën ergens in een kamertje zitten naar deze nieuwe NIN te luisteren.

(Ik sluit niet uit dat anderen dit ook gaan lezen, natuurlijk, voel u absoluut vrij om mee onder te duiken in de wondere wereld van Trent Reznor, de T-Rez, de Treznor, Michael-T, The Prince of Darkness, G-O-D, maar als u een introductie tot de band zoekt, dan verwijs ik u graag naar het eerder door mijzelf liefdevol en enthousiast neergepende 83. Welke nummers van Nine Inch Nails zou Eline moet beluisteren om voorbereid te zijn voor het concert op Rock Werchter zondag? Het is minder specifiek dan het klink.)

Oké, ik stel me voor dat jij ergens languit ligt – op een sofa ofzo – en dat ik veel te gespannen voor een laptop zit omdat ik stress heb dat het misschien niet goed zal zijn. WAAROM HEB IK ALTIJD STRESS DAT HET MISSCHIEN NIET GOED ZAL ZIJN?! Geen idee.

Ik heb de twee CD’s gedownload via de site, wat eventjes avontuurlijk was omdat mijn computer de ZIP-bestanden niet wilde openen (vreselijke flashback naar de Not the Actual Facts EP, ondanks dappere pogingen van jou en Sim om mij te helpen toch een licht traumatische gebeurtenis), maar alles is netjes gedownload en lijkt te werken. Maar omdat er een waterkans is dat een verdwaalde reiziger met ons meeleest, zal ik de YouTubevideo’s gebruiken, dan kan iedereen netjes meeluisteren. Hallo, Verdwaalde Reiziger! Laat je weten wat jij er van vond in de comments?

Caroline voorspelt dat ik Ghosts V Together het best zal vinden, aangezien zij Ghosts VI Locusts verkiest, alsof wij altijd van smaak verschillen, tsssssk. Anderzijds: Adam Driver.

Oké, we beginnen eraan. Ik zal er eens ne kop tegenaan gooien zie.

Ghosts V Together

Vijf sterren en hartoogskes

Oké, mijn piepkleine bokseks doen iets geks met de feedback en de bassen, ik ga mijn hoofdtelefoon moeten opzetten. /brb

Oh, veel beter. Is dat een xylofoon? CAROLINE, IS DAT EEN XYLOFOON? Ik ben nu al verliefd.

Dees klinkt als een kruising van de vroege X-Files soundtracks als Mulder weer eens ontvoerd dreigt te worden, contemplatieve nineties Björk en die crappy synth muziek die ze al eens bij de tai chi opzetten voor ademhalingsoefeningen die veel te lang duren en waar ik onrustig van word. Hoe kan het dat die combinatie zo goed klinkt?

OH MIJN GOD, IS DAT TRENT DIE ADEMT?! CAROLINE! CAROLINE!!!! Lijk kleine bijtjes rond mijn hoofd.

OH! Closer-piano-notes op het einde! En dat klinkt als een vrouw die zingt, toch? Ik ga morgen serieus alles lezen wat ik vind, ik moet weten of dat een xylofoon was en of Q meezingt.

Dees is serieus al beter dan heel Ghosts I-IV samen. Mijn haar op mijn hoofd staat er recht van.

er zijn geen sterren genoeg in de hemel

Oooh… deze klinkt als de dode tracks van One Hour Photo die op de Still EP staan… Die piano! Dat doet echt iets met mijn hart, ik kan dat niet uitleggen, alsof er vingers aan mijn borstbeen trekken om iets te vinden of te bevrijden. Kunt ge verliefd zijn op klanken? Ik denk dat het dat is…

Dit klinkt als een timelapse video van een bloemetje dat open bloeit, of een niet-akelige, vriendelijke vlinder die haar vleugels ontvouwt. Of zoals drijven in het water.

Oh, dit is mooi…

Ik had van die knutselcollage’s verwacht zoals op de rest van Ghosts, zo’n korte vingeroefeningen, snippets van iets dat een liedje zou kunnen zijn… Dit voelt zelfs niet als een stuk van één van de scores, dit voelt echt als een afgewerkt nummer. Ik moet oppassen met liefde op het eerste gezicht, ik weet het, maar ik heb hetzelfde gevoel als bij And All That Could Have Been of God Break Down the Door. Ik kan mijzelf uren verliezen in dit nummer, denk ik. En het blijft maar komen…

(Ik denk dat het is dat die piano tegelijk heel warm en teder klinkt, en aarzelend en fragiel en een beetje gebroken, alsof de noten net iets te laat komen. Ik vermoed dat Sara hier zou verwijzen naar mijn gebroken vogeltjes-fetisj. :P)

vier fonkelende sterren rond een hijgend zwart gat

Amai, dat begint ineens al heel anders zeg. Super seventies.

Oh, die diepe klank, wat is dat: een bas?! Klinkt alsof de ruimte pulseert, alsof die hogere synth de sterren is en die diepe klank is de tijd die de ruimte in en uit laat ademen.

(Bij de vorige twee had ik een lichte glimlach en een beetje gênante tranen, en nu zit ik te grijnzen als een idioot, kwestie van de sfeer wat te schetsen. Jij ligt nog altijd op de sofa, maar in mijn verbeelding ben jij al een beetje geërgerd door het feit dat alles zo lang duurt en dat ik de muziek voortdurend onderbreek door te squee-en en met mijn handjes te grijpen enzo. Waarom zijn we ook weer vrienden?)

Oh! Ik was bang dat het al gedaan was, en het is ook echt gewoon bijna gedaan… Wat jammer!

3 sterren, voor de pianodinges en de 2e helft, die interessanter is dan de eerste

Dat klinkt als een xylofoon, maar het is wellicht de piano die geprepareerd of gefilterd is… Heeft iets van gregoriaanse monikken ofzo. Zouden dat samples zijn, of iemand die zingt, want dat klinkt niet als Trent. Misschien Atticus?

Oké, teveel vragen, dat is voor morgen bij het lezen. Zie, De Vorige Psycholoog zou mij er nu op wijzen dat ik de ervaring aan het verpesten ben door veel te rationeel te zijn. Zal ik mijzelf er dan maar op wijzen? (Ik wil toch wel weten wie die vrouw is.)

(Of misschien is het dat Afrikaanse instrument dat ze ook voor Ghosts I-IV gebruikt hebben?)

Hier kan ik me moeilijker op concentreren, dit klinkt meer als een stukje van een soundtrack, ik vind minder structuur ofzo. Het is wel heel mooi, maar het grijpt me niet meteen zoals de vorige 3. Maar die waren dan ook wel spectaculair prachtig.

Dit is wel een goeie om tai chi op te doen, maar dat is niet echt een compliment 😛

Ah, 6 minuten en nu begint er eindelijk iets te gebeuren. Dees is lijk een Terrence Malick film.

Oh, Vangelis synths! Waar komen die ineens vandaan? Iets zegt me dat Trent en Atticus heel veel slechte seventies en eighties sci-fi gezien hebben de laatste jaren.

(Sorry, Verdwaalde Reiziger, ik moet hier de eer van de NIN-fans hoog houden door op z’n minst pogingen te ondernemen tot schertsend cynisme. Ik houd de obligatoire The Downward Spiral was toch veel beter voor later :P)

alle sterren, en mijn hart en ziel en hele lichaam

5:42 en ik heb net efkes diep moeten zuchten omdat ik vergeten was te ademen. Caroline… hoe doen ze dat toch om een heel universum te creëren met een paar instrumenten en een computer, huh?

Is dat een dwarsfluit?

8:47 – Kan ik trouwen met een muziekstuk? Zou dat wettelijk toegestaan zijn?

10:20 CAROLINE CAROLINE HET WERD NET NOG BETER HOE KAN DAT?

12:04 That’s it. I’m done. Trent en Atticus hebben mij verpest voor iedereen anders, ooit.

vier sterren, want VEEL TE KORT TRENT, WAT IS DAT MET U?!

Oooh, deze vloeit heel mooi door uit de vorige. Iiiieeee, en dat is een jaren ’90 bleepke if I ever heard one. En de piano! Fuck zeg. Ze zijn hier alle goeie dingen in de mix aan het gooien om te zien wat het geeft, precies…

Die piano Caroline, die piano… Die piano kan ne juten zak dragen of in een Katy Perry-nummer zitten, en ze zou mij nog raken… Weet ge hoe ik altijd emmer over hoe het voelt alsof den Treznor mijn gedachten in muziek heeft weten om te zetten? DIT hé, DIT is het.

(Ik ben aan het draaien op mijn stoel met mijn handen in mijn zakken en mijn ogen dicht, en fantasie-jij is ondertussen neopets aan het spelen op haar rug, luid zuchtend :P)

Oké, dat was VEEEL te kort. Een ster minder voor veel te kort zijn!

4 sterren, omdat het briljant was maar mij iets minder in mijzelf raakte

(De meeste titels klinken trouwens alsof ze over seks gaan.)

Dwaze brede grijns: dit is perfectie, Caroline, perfectie.

Ik zou willen dat ik jongere oren had. Die hoge piep doet mij vermoeden dat er superveel klanken zijn die ik mis omdat ik te vaak naar concerten gegaan ben zonder oordopjes.

En ook! Ik wil ook zo getalenteerd zijn! Ik weet het, ik weet het, dat is vooral hard werk en veel oefenen enzo, maar toch. Dat zijn twee mannen achter een hoop knopjes hé! Ik kan met moeite een matige stationsroman aan elkaar breien of een entertainende blog schrijven, en dit is zo… briljant. Al die laagjes, al die kleine nuances, als een golfslag – heel het nummer anders gewoon door één kleine modulatie… Jongens, zo goed…

Serieus, Verdwaalde Reiziger (proficiat trouwens, als je het al zo lang volgehouden hebt): ik besef dat ik klink als een mild-hysterische Justin Bieber fan, maar doe uzelf een plezier, zoek een goede koptelefoon en LUISTER. Echt luisteren, klanken als draden uit het tapijt halen en volgen, het nummer ontrafelen… Op z’n minst een fascinerende oefening.

5 sterren, gewoon al om zo fucking onverwacht te zijn

Dit heeft echo’s van Year Zero. Minder warm dan de andere nummers, meer duister, koel…

OOOH! Oh, Caroline, die gitaar!!! Dat is de The Fragile-gitaar!!!!

BEATS! CAROLINE! OMG! Wat een verrassing!!!! Ik schoot hier recht als een verschoten konijntje!

Deze track is eigenlijk veel meer wat ik verwacht had van een opvolger van Ghosts I-IV, maar omdat die dan op het einde van een heel andere plaat komt is het net totaal onverwacht. En hij eindigt ook zo mooi…

voorlopige conclusie

Ik ga het voor vandaag hierbij laten, want ik voel dat het oneerlijk zou zijn voor Ghosts VI Locusts om daar nu meteen naar te luisteren. Deze plaat is zo mooi, zo onverwacht en zo in harmonie met hoe ik mij nu voel, dat ik er zeker van ben dat ik oneerlijk streng ga zijn voor de tegenhanger. En den Treznor kennende zal Locusts wellicht veel donkerder zijn, dansbaarder, beetje death disco misschien.

Maar dus: dit overstijgt al mijn verwachtingen, zowel de positieve verwachtingen die ik had op basis van Ghosts I-IV, als mijn hoop dat het een beetje zou zou zoals A Minute to Breathe of de Still EP, wat ik stiekem altijd hoop van nieuw werk. En dat laatste klopt absoluut. Maar ge voelt toch ook echt duidelijk een evolutie: dit is veel technischer en warmer en doorleefder dan eerdere soortgelijke experimenten, vind ik. Lijk: op Year Zero en The Slip stonden ook al nummers die lijken op deze nummers, maar die waren veel eenvoudiger in opzet, veel minder gelaagd en uitwaaierend. En Ghosts zelf vind ik cool maar kil, dit voelt heel erg doorleefd en vertellend. Dat vind ik de grootste verrassing: het voelt echt als een plaat, met een begin en een einde en een narratief.

Ik ben helemaal in de wolken Caroline! Zo gelukkig! Ik ben heel benieuwd naar deel 2!

(Dju, nu ga ik mij wel moeten inhouden om morgen niet toch te googlen wie die vrouw is!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s